De Prins en de snelheidbeperkingen

Zo geschiedde het. Het kasteel raakte langzaam overwoekerd door rozenstruiken en klimop, en het land vergat de prinses bijna helemaal. Honderd jaar later behaalde een jonge prins zijn rijbewijs. Vol trots stapte hij op zijn witte paard, met zijn hoofd vol verkeersregels, en besloot hij koers te zetten naar het oude kasteel. “Voor ik haar kus,” dacht hij, “moet ik eerst de snelheidsregels perfect respecteren.”

De prins verliet zijn kasteel en reed de drukke straten van Brussel in, een stad vol smalle steegjes, hoge gebouwen en levendige pleinen. De geur van versgebakken wafels mengde zich met het vrolijke geroezemoes van de markt, maar hij had geen tijd om ervan te genieten. Voorzichtig leidde hij zijn paard door de drukte, terwijl zijn ogen scherp op de straat en de verkeersborden gericht waren.

Na het passeren van het drukke stadscentrum reed hij een rustige buitenwijk in, waar bloeiende bomen de weg overschaduwden en het zonlicht als vlekken op het asfalt viel. Een verhoogde stenen inrichting dwong hem even te vertragen, terwijl hij zijn paard voorzichtig begeleidde. Een nieuwsgierige kat sloop langs hun hoeven en keek hem onderzoekend aan. “Geen tijd om te spelen,” mompelde hij met een glimlach, terwijl zijn blik alweer op de straat en de verkeersborden gericht was.

Hij verliet de stad en reed over een landelijke weg, omringd door glinsterende korenvelden en wuivende wilgen die zachtjes in de wind dansten. Vogels zongen hoog in de lucht en een zachte bries streek door zijn haren, terwijl het zonlicht fonkelde op de glimmende hoeven van zijn paard. In dit rustige deel van het Koninkrijk Vlaanderen, buiten de bebouwde kom.

Na enkele kilometers doemde een klein, pittoresk dorpje op aan de horizon. Oude windmolens draaiden langzaam in de zachte bries, kinderen renden en lachten op het dorpsplein en de geur van versgebakken brood mengde zich met de frisse lucht. De prins glimlachte even bij het vrolijke tafereel, maar reed verder, zijn blik gericht op de weg en wetend dat zijn missie hem geen tijd voor afleiding gaf.

Zijn reis bracht hem het Koninkrijk Wallonië binnen. De weg kronkelde door zachtgolvende heuvels, omzoomd door dichte bossen en uitgestrekte weilanden vol grazende koeien. Boven hem pakten donkere wolken zich langzaam samen, hun schaduwen speelden over het pad. “Hopelijk begint het niet te regenen,” mompelde de prins hardop tegen zijn paard, terwijl hij de bochten voorzichtig nam.

Maar toen begon de regen te vallen. Druppels tikten op zijn helm en het glanzende paard, terwijl de weg langzaam glad en modderig werd. Voor hem reed een trage koets en hij wist dat hij extra afstand moest houden om veilig te blijven.

Na de regen reed hij de brede autosnelweg op. Langs de kant draaiden windmolens langzaam in de wind en de horizon leek eindeloos. Hij voegde voorzichtig in bij het verkeer en koos de meest linkse rijstrook om de trage koetsen in te halen.

Tijdens het rijden zag hij plots een koets voor zich abrupt remmen. Het droge, aarden wegdek stofde licht op bij elke stap van zijn paard, terwijl zonlicht de hobbels van de weg benadrukte. Hij voelde de spanning stijgen en herinnerde zich meteen zijn theorie: een correcte volgafstand is cruciaal. Voorzichtig hield hij genoeg ruimte tussen zijn paard en de koets.

Uiteindelijk verliet hij de autosnelweg en reed een klein, rustig dorpje binnen, vlak naast het verlaten kasteel. Oude bakstenen huizen sierden de straat, klaprozen wiegden zacht langs de kant van de weg en vrolijke fietsers reden langzaam voorbij. Hij merkte dat hij een fietszone inreed, waar voorzichtigheid en aandacht voor fietsers essentieel waren.

Vlak voor zijn bestemming kwam hij een speelstraat tegen. Kinderen rolden met ballen over het grind, hun gelach mengde zich met het zachte gezoem van een briesje. Ouders zaten op bankjes te praten en te lachen, terwijl een hond nieuwsgierig rond snuffelde.

De prins naderde het oude kasteel, waar wilde rozen en klimop langs de muren groeiden. Voor de poorten stond een draak, zijn schubben glinsterden in de zon en zijn ogen gloeiden rood. Het beest brulde, sloeg met zijn klauwen en spuwde vuur. De prins ging dapper de strijd met de draak aan en probeerde behendig de aanvallen te ontwijken. Uiteindelijk vond hij een opening en stak zijn zwaard recht vooruit. De draak brulde één laatste keer en viel neer, terwijl de poorten langzaam opengleden. Binnen was het stil. In een hoge torenkamer lag Doornroosje, vredig en onbewogen, gevangen in haar eeuwige slaap.