Sneeuwwitje en de 7 verkeersborden

De spiegel antwoordde: 'Jij, mijn koningin.' Maar op een dag zei de spiegel: 'Sneeuwwitje kent de wegcode nu het beste van het land.' De koningin werd razend van jaloezie. 'Sneeuwwitje? Dat kind?' Ze besloot dat Sneeuwwitje uit de weg geruimd moest worden. Ze stuurde een jager naar het bos om haar te doden. De jager, met een groot hart, kon het niet over zijn hart verkrijgen. Hij zei tegen Sneeuwwitje: 'Loop! Verdwijn het bos in en kom nooit meer terug.

Sneeuwwitje rende tot ze de rand van het bos bereikte. Torenhoge bomen omringden haar, hun takken reikten naar de frisse lucht. Vogeltjes floten vrolijk, maar haar oog viel op een verkeersbord dat opviel tussen het groen. Ze stopte even om het te bestuderen.

Sneeuwwitje keek naar het bord en dacht: "Als ik de verkeersregels volg, zullen ze me sneller vinden." Zonder verder na te denken, liep ze verder. Maar het pad werd al snel moeilijker begaanbaar. Plotseling gleed ze uit en viel met een smak in een diepe modderpoel. Modder spatte overal en haar jurk was doorweekt. "Oeps", mompelde ze, terwijl ze zich uit de modder omhoog probeerde te trekken. "Misschien had ik dat bord toch moeten volgen." Ze keek naar de bomen rondom haar en zag opnieuw een bord.

Sneeuwwitje had gemerkt dat het pad slecht begaanbaar was. Grote plassen bedekten de modderige weg. “Oei, dit had ik eerder moeten zien,” dacht ze, maar ze besloot door te zetten. Terwijl ze verder liep, klonk het geruis van snel stromend water. Voor haar doemde een smal, fragiel bruggetje op, de enige manier vooruit. Voor het bruggetje stond een verkeersbord, dat haar aandacht trok.

Maar terwijl ze op het bruggetje stapte, kraakte het hout al direct onder haar gewicht. Ze keek naar beneden en zag het blauw water onder zich. Zonder te twijfelen, stapte ze verder en het bruggetje begaf het. Ze viel met een gil in het ijskoude water. Ze kwam sputterend boven en riep: "Waarom is het water zo koud?" Haar kleed was koud en nat, ze had moeite om uit het riviertje te klauteren, maar uiteindelijk stond ze weer op, kletsnat en gekleed in doorweekte kleding. Ze keek om zich heen en zag een nieuw bord.

“Dit bord telt niet voor mij,” dacht ze en ze volgde het pad. Toch begon ze te twijfelen: was doorgaan wel verstandig? Vastbesloten de boze koningin te ontwijken, gaf ze niet op, ondanks haar natte, koude kleren. Ze bleef het pad volgen en keek om zich heen, tot ze langs de kant van de weg een nieuw bord zag dat haar aandacht trok.

Ze keek naar het steile pad, maar besloot het te volgen. Het koste veel moeite; Sneeuwwitje moest meerdere keren rusten, maar bleef de helling beklimmen. Het werd steeds zwaarder, maar het uitzicht op de top gaf haar nieuwe motivatie. Uiteindelijk bereikte ze de top. Daar was de grond weer vlak en voor haar verscheen een nieuw bord dat haar aandacht trok.

Sneeuwwitje was blij dat het pad weer vlak werd, maar haar moeie benen deden moeilijk. Ze wankelde terwijl ze probeerde recht te blijven, haar voeten volgden niet altijd haar wil. Meerdere keren stapte ze onbedoeld over de witte lijn, zuchtend van inspanning, terwijl ze langzaam vooruit strompelde.

Sneeuwwitje voelde haar hoofd draaien van vermoeidheid en besloot aan de rand van de rijbaan te gaan liggen. Een kwartier later hoorde ze links een geluid en zag een koets met volle snelheid op haar afkomen. Snel rolde ze het gras in, weg van de rijbaan, terwijl de koets voorbij raasde. “Gelukkig ben ik niet verpletterd,” dacht ze, stond op en keek om zich heen. Daar stond een nieuw bord.

Sneeuwwitje dacht: “Doodlopende weg? Dat kan niet. Als ik maar doorloop, komt het wel goed!” Ze negeerde het bord en vervolgde haar weg. Al snel eindigde de route bij een dichte bosrand vol stekelige struiken. Terwijl ze zich erdoor worstelde, prikten de scherpe takken door haar kleed en huid. “Auw, dit doet pijn,” dacht ze, maar ze gaf niet op. Toen ze eindelijk uit de struiken kwam, stond er een nieuw verkeersbord voor haar.

Sneeuwwitje keek om zich heen en zag omgekapte bomen. Het leek een bouwterrein, geen erf met huizen, misschien een plek waar later huizen zouden verrijzen. Ze besloot verder te lopen, want in de verte zag ze een klein huisje dat misschien de veiligheid bood die ze zocht. De rand van de weg was nu geel gemarkeerd, en terwijl ze verder liep, werd de markering steeds duidelijker en makkelijker te volgen.

Sneeuwwitje voelde opluchting toen ze het huisje naderde. De deur stond op een kier; voorzichtig duwde ze hem open en stapte naar binnen. Het was klein en bescheiden. Ze keek rond en zag een spiegel aan de muur. Haar jurk zat vol modder en bladeren, haar gezicht straalde vermoeidheid uit na de lange reis. Ze ging liggen in het grootste bed en terwijl haar ogen langzaam dichtvielen, vroeg ze zich af: zou ze terugkeren naar het kasteel of hier blijven?