Roodkapje en de voorrang aan rechts

Oefen goed onderweg, want oma kent de wegcode beter dan de verkeerspolitie." "Maak je geen zorgen, mama," zei Roodkapje vrolijk. "Ik neem mijn gsm met Waze, mijn gordel doe ik om en ik let goed op het verkeer." Ze stapte in haar rode cabrio, klikte haar gordel vast, zette het mandje achterop en vertrok richting het bos waar grootmoeder woonde, diep tussen de bomen. De bomen stonden stil, maar de weg… die was vol leven.

Vogels floten vrolijk in de bomen, en het zachte gezoem van Roodkapjes cabrio vulde de boslucht. Plotseling verscheen het eerste kruispunt. Aan de rechterkant zag ze geen verkeersbord, alleen een zwarte auto die langzaam naderde. Roodkapje nam een diepe adem, zette haar handen stevig aan het stuur en bereidde zich voor op haar eerste kruispunt.

Na de bocht kwam de zwarte auto opnieuw naast haar rijden. Het raampje schoof naar beneden en de bestuurder, een grijze wolf, keek haar nieuwsgierig aan. "Hé, Roodkapje, waar ga je heen zo alleen?" "Ik breng koekjes naar mijn zieke grootmoeder", antwoordde ze vriendelijk, maar voorzichtig. "Oh… hopelijk wordt ze snel beter", gromde de wolf en reed daarna verder. Niet veel later kwam Roodkapje bij een tweede kruispunt. De weg rechts van haar was geen glad asfalt, maar een hobbelige aardeweg vol stof en keien. Een groep mountainbikers dook puffend uit het bos en gebruikte die weg.

Ze glimlachte naar de fietsers en reed rustig verder, maar een gevoel van ongemak bleef hangen… die wolf was wel erg vriendelijk. De bomen maakten langzaam plaats voor een open plek in het bos, waar het zonlicht fel reflecteerde op een verkeersbord. Roodkapje kneep haar ogen samen en zei: "Ah, dat bord ken ik!"

De bomen werden dichter en het zonlicht flitste in vlekken over het asfalt. Plots verscheen er een rotonde. Roodkapje liet haar voet kort rusten op de rem en tuurde aandachtig naar de borden. "Ik weet dat ik hier goed moet opletten… rotondes kunnen tricky zijn", dacht ze bij zichzelf.

Roodkapje keek goed naar links en rechts en reed voorzichtig de rotonde op. Het zonlicht flikkerde tussen de bomen en viel op het glimmende asfalt, terwijl de bladeren zachtjes ritselden in de wind. Net toen ze de rotonde had verlaten, versmalde haar weg plotseling. Een grote, oude eik was na een storm omgevallen en lag dwars over een deel van haar rijstrook, met dikke takken die nog uitstaken. Roodkapje kneep even in haar stuur, liet haar voet zachtjes op de rem rusten en hield haar blik strak op de weg vooruit, op zoek naar mogelijke tegenliggers.

Na een rustige bocht kwam Roodkapje bij een smal kruispunt. Uit een eenrichtingsstraat aan haar rechterkant naderde een fietser. Ze keek even op en aarzelde een moment. “Wat nu?” vroeg ze zich af, terwijl ze haar snelheid aanpaste en voorzichtig het kruispunt naderde.

Roodkapje knikte vriendelijk naar de fietser en liet hem voorgaan. “Goed dat ik hem voorrang gaf", zei ze zacht, terwijl ze hem nog een stukje volgde tot hij links afsloeg. Voor haar doemde opnieuw een ronde vorm in de weg op. Het leek een rotonde… maar het bord ontbrak. Alleen het middeneiland was er. “Is dit nu een echte rotonde?” vroeg ze zich af, terwijl ze haar snelheid aanpaste en extra oplettend naar de weg keek.

Roodkapje reed voorzichtig en hield haar ogen goed open, een glimlach op haar gezicht toen ze merkte dat ze de voorrangsregels altijd correct volgde. De weg liep nu rechtdoor en verderop zag ze een bord dat waarschuwde voor een wegversmalling. In de verte stonden twee grote stenen die de weg versmalden, met een verkeersbord dat de voorrang regelde.

Ze keek naar het bord, knikte en reed langzaam verder. “Blijven kijken, blijven nadenken", fluisterde ze tegen zichzelf. De geur van eiken maakte plaats voor het zachte aroma van bloemen. Ze herkende de buurt; ze was bijna bij grootmoeder. Na het volgende kruispunt viel haar oog op een nieuw verkeersbord.

Het huisje van grootmoeder lag vlak bij een druk kruispunt met verkeerslichten. Roodkapje stond netjes te wachten voor het rode licht. Toen het groen werd, reed ze voorzichtig een paar meter het kruispunt op. Maar het verkeer voor haar stond plots stil, en het licht sprong alweer op rood. Ze realiseerde zich dat ze midden op het kruispunt stond. Van rechts kon het verkeer niet meer passeren. Haar wangen werden warm. “Ai… mocht dit wel?” vroeg ze zich bezorgd af.

Het verkeer reed door, en Roodkapje volgde voorzichtig. Eindelijk kwam ze bij het huisje van grootmoeder. De deur stond op een kier; ze duwde zachtjes naar binnen. Binnen was het stil… verdacht stil. Onder een groot deken lag "grootmoeder" al klaar. Roodkapje fronste en stapte dichterbij. “Oma… wat hebt u grote ogen!” “Daarmee zie ik wie geen voorrang verleent.” “Oma… wat hebt u grote oren!” “Daarmee hoor ik fietsers die van rechts komen.” “Oma… wat hebt u grote tanden!” “Daarmee… eet ik jonge bestuurdertjes op die geen voorrang aan rechts geven!” Voordat Roodkapje iets kon zeggen… HAP!